miłość

nie jest przynależna prawem

rodzi się albo roni samoistnie

nie spieszmy się kochać

słowa ważą tyle ile potrafisz udźwignąć

a wybaczanie ma granicę

nienaruszalnej wrażliwości na ból

taka refleksja...

http://www.wysokieobcasy.pl/wysokie-obcasy/1,114757,16369285,Wiedzielismy__ze_Mieszko_umrze__Zdazylam_mu_powiedziec_.html?utm_source=facebook.com&utm_medium=SM&utm_campaign=FB_wysokieobcasy

gniazdo

znowu mnie rozczarowuje i zniechęca

chociaż to trzeci raz

a do niego ponoć sztuka

chyba się nie zadomowię

nie zdążę

mówią że potrzeba pięciu lat

na oswojone pająki w kątach

z wysokiego brzegu patrzę na wirujący Bug

można skoczyć głęboko odetchnąć

i broń boże

nie rodzić się ponownie

zawsze jeszcze zdążę nie być

a teraz chcę dalszego ciągu

mimo że kurestwo mnie brzydzi

chwilami mam nadzieję że dostanę imię jak kotka na dachu

wyciągnę się namiętnie rozpłaszczę czujna i bez majtek

stoczę w rozdziawioną mordę lubieżności

zwaną dobrym towarzystwem

będę sobą tobą kim chcesz

(Jezusowi wizerunek dała mirra)

póki co

jestem nipem i peselem

zwykłym numerem w kolejce

do jaśnie pseudoczłowieczeństwa

czasami mam wrażenie, że jestem tu, na Ziemi, przypadkiem, przez pomyłkę Boga, losu, jakiejś siły sprawczej? bez znaczenia. jestem niedopasowana i przedczasowa albo ponad...i zawsze będzie mi...może nie źle, ale niedostatecznie

kocham sowy

co zrobisz gdy stanę przed tobą naga

w kuszących tiulach udających skromność

rumieńcach

czy wyciągniesz ręce do objęć

roznamiętnisz obietnicą

oblizując spierzchnięte wargi

czy bez drżenia odsuniesz oswojone ciało

dobrze znane liniom papilarnym

ust pęknięciom

tak czy siak założę

czarne dessous najwyżej

nie dla twoich oczu

kiedy przyjdę do ciebie

cieniem na czole położę smutek

odgarnij z oczu niecierpliwość

wytrzymaj słoną jesienność kosmyków na ustach

wielka miłość nie jest moją mocną stroną

z niewiedzy czy strachu

umiem kochać tylko codziennie

chciałam się oswoić z ciszą zanikającego pulsu

gdy ty wtulając się w odwieczną tajemnicę z godnością

bez płaczliwych szeptów i bez odwracania

z pokorą indyjskiego słonia wchodziłaś tam

jak do siebie

jak do dawno wyczekiwanego miejsca

a jednak i pomimo

trochę  zapadłam się w twoją śmierć

muszę się spieszyć tej nocy

i  zasnąć choć na chwilę

powieki odczerwienić

przysposobić do pokazania

ból znieczulić w miękkim niebycie pobyć

muszę zdążyć

przypudrować wszystkie blizny

przed świtem

znowu koszmar

bezlitośnie grzebie pazurami w ochłapach duszy

bije w bębny na alarm

melancholia

odbijająca się od zimnych ścian cisza

aż jęczy

bezsensem nadchodzącego dnia